Σχεδόν όλοι έχουν βιώσει αυξημένη αρτηριακή πίεση τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους και γνωρίζουν πόσα προβλήματα προκαλεί η υπέρταση. Ωστόσο, η υπέρταση δεν είναι τόσο ακίνδυνη όσο μπορεί να φαίνεται με την πρώτη ματιά.
Οι σοβαρές διακυμάνσεις της πίεσης επηρεάζουν αρνητικά τον οργανισμό και μια χρόνια ασθένεια, εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, οδηγεί ακόμη και στις πιο καταστροφικές συνέπειες. Σήμερα θα μιλήσουμε για το πώς διαφέρει κάθε στάδιο της υπέρτασης και τι κινδύνους εγκυμονεί.
Στάδια κεφαλαλγίας
Στάδιο Ι
Η πίεση στο στάδιο 1 της υπέρτασης δεν υπερβαίνει τα 159/99 mm. Hg Art. Η αρτηριακή πίεση μπορεί να παραμείνει σε αυτή την αυξημένη κατάσταση για αρκετές ημέρες. Ακόμη και η συνηθισμένη ανάπαυση και ο αποκλεισμός αγχωτικών καταστάσεων συμβάλλουν σημαντικά στη μείωση των δεικτών της. Σε πιο σοβαρά στάδια, δεν είναι πλέον δυνατή η ομαλοποίηση της αρτηριακής πίεσης τόσο εύκολα.
Αυτό το στάδιο ανάπτυξης της υπέρτασης χαρακτηρίζεται από την απουσία σημείων ότι τα όργανα-στόχοι επηρεάζονται από υψηλή αρτηριακή πίεση, επομένως, σε πολλές περιπτώσεις υπάρχει μια πρακτικά ασυμπτωματική πορεία της νόσου. Μόνο περιστασιακά εμφανίζονται διαταραχές ύπνου, πόνος στο κεφάλι ή στην καρδιά. Οι κλινικές εξετάσεις μπορεί να αποκαλύψουν μια ελαφρά αύξηση του τόνου στο βυθό των αρτηριών.
Οι υπερτασικές κρίσεις στη μορφή 1 της νόσου είναι πολύ σπάνιες και εμφανίζονται κυρίως υπό την επίδραση εξωτερικών συνθηκών, για παράδειγμα, καιρού ή σοβαρού στρες. Αυτό συμβαίνει επίσης συχνά κατά την εμμηνόπαυση στις γυναίκες. Το στάδιο της νόσου είναι αρχικό, επομένως είναι εξαιρετικά θεραπεύσιμο και οι αλλαγές στον τρόπο ζωής είναι συχνά επαρκείς. μπορεί να μην απαιτείται φαρμακευτική θεραπεία. Με την έγκαιρη έναρξη της θεραπείας και τη συνειδητή εφαρμογή κάθε σύστασης, η πρόγνωση είναι πολύ ευνοϊκή.
Στάδιο II
Το επίπεδο πίεσης στο στάδιο 2 της υπέρτασης κυμαίνεται από 179 mm. Hg Art. (διαστολική) και έως 109 χλστ. Hg Art. (συστολικός). Η ανάπαυση δεν είναι πλέον σε θέση να ομαλοποιήσει την αρτηριακή πίεση. Ο ασθενής υποφέρει συχνά από πόνο, δύσπνοια κατά την άσκηση, κακό ύπνο, ζάλη και στηθάγχη.
Η ομάδα διακρίνεται από την εμφάνιση των πρώτων σημείων από τα εσωτερικά όργανα. Συχνά αυτή η μορφή βλάβης δεν έχει ουσιαστικά καμία επίδραση στις λειτουργίες τους. Επίσης δεν υπάρχουν εμφανή υποκειμενικά συμπτώματα που ενοχλούν τον ασθενή. Τις περισσότερες φορές, στο στάδιο 2 της ανάπτυξης υπέρτασης, ανιχνεύονται τα ακόλουθα:
- σημεία που χαρακτηρίζουν την υπερτροφία της αριστερής κοιλίας.
- η ποσότητα της κρεατίνης στο αίμα αυξάνεται.
- στένωση των αρτηριών εμφανίζεται στον αμφιβληστροειδή.
- Η πρωτεΐνη βρίσκεται στα ούρα.
Οι υπερτασικές κρίσεις δεν είναι ασυνήθιστες στην υπέρταση σταδίου 2, η οποία συνεπάγεται τον κίνδυνο ανάπτυξης πολύ σοβαρών επιπλοκών, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφαλικού. Σε αυτή την περίπτωση, δεν θα είναι πλέον δυνατή η αντιμετώπιση χωρίς συνεχή φαρμακευτική θεραπεία.
Στάδιο III
Το τελευταίο στάδιο της υπέρτασης έχει τη σοβαρότερη πορεία και έχει την πιο εκτεταμένη ομάδα διαταραχών στη λειτουργία μιας ολόκληρης ομάδας οργάνων-στόχων. Τα νεφρά, τα μάτια, ο εγκέφαλος, τα αιμοφόρα αγγεία και η καρδιά υποφέρουν περισσότερο. Η αρτηριακή πίεση είναι επίμονη και είναι αρκετά δύσκολο να ομαλοποιηθεί το επίπεδό της ακόμα κι αν παίρνετε χάπια. Οι αυξήσεις της αρτηριακής πίεσης στα 180/110 mm δεν είναι ασυνήθιστες. Hg Art. και ψηλότερα.
Τα συμπτώματα του σταδίου 3 της νόσου είναι από πολλές απόψεις παρόμοια με αυτά που αναφέρονται παραπάνω, αλλά συνοδεύονται επίσης από αρκετά επικίνδυνα σημάδια από τα προσβεβλημένα όργανα (για παράδειγμα, νεφρική ανεπάρκεια). Η μνήμη συχνά επιδεινώνεται, εμφανίζονται σοβαρές διαταραχές του καρδιακού ρυθμού και η όραση μειώνεται.
Το πιο επικίνδυνο είναι ότι η υπέρταση επηρεάζει πάντα την καρδιά. Η συσταλτικότητα και η αγωγιμότητα του μυός είναι σχεδόν πάντα μειωμένη. Οι κλινικές μελέτες αποκαλύπτουν επίσης πολλές διαταραχές σε άλλα όργανα.
Η υπέρταση δεν έχει μόνο στάδια 1, 2, 3, αλλά και βαθμούς 1, 2, 3, για τα οποία θα μιλήσουμε αργότερα.
Πτυχία
Πτυχίο
Ο πρώτος βαθμός βαρύτητας αναφέρεται στον πιο ήπιο, στον οποίο παρατηρούνται περιοδικές αυξήσεις της αρτηριακής πίεσης. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του είναι ότι το επίπεδο πίεσης μπορεί να σταθεροποιηθεί από μόνο του. Η πιο κοινή αιτία κεφαλαλγίας σταδίου 1 είναι το συνεχές στρες.
II βαθμού
Η μέτρια υπέρταση χαρακτηρίζεται όχι μόνο από την αδυναμία ανεξάρτητης σταθεροποίησης της αρτηριακής πίεσης, αλλά και από το γεγονός ότι οι περίοδοι φυσιολογικής πίεσης είναι πολύ σύντομες. Η κύρια εκδήλωση είναι οι έντονοι πονοκέφαλοι.
Εάν η ασθένεια αναπτυχθεί πολύ γρήγορα, μπορούμε να μιλήσουμε για κακοήθη πορεία υπέρτασης. Αυτή η μορφή είναι πολύ επικίνδυνη, καθώς η ασθένεια μπορεί να αναπτυχθεί γρήγορα.
III βαθμού
Με την υπέρταση βαθμού 3, η πίεση παραμένει πάντα σε σταθερή αυξημένη κατάσταση. Εάν η αρτηριακή πίεση μειωθεί, το άτομο μαστίζεται από αδυναμία, καθώς και μια σειρά από άλλα συμπτώματα από τα εσωτερικά όργανα. Οι αλλαγές που συμβαίνουν σε αυτό το στάδιο της νόσου είναι ήδη μη αναστρέψιμες.
Επίσης, η ταξινόμηση της υπέρτασης περιλαμβάνει, εκτός από 1, 2, 3 βαθμούς και στάδια, 1, 2, 3, 4 κινδύνους, για τους οποίους θα μιλήσουμε αργότερα.
Κίνδυνοι
Χαμηλό, ασήμαντο
Ο χαμηλότερος κίνδυνος επιπλοκών εντοπίζεται σε γυναίκες κάτω των 65 ετών και σε άνδρες κάτω των 55 ετών που έχουν αναπτύξει «ήπια» αρτηριακή υπέρταση σταδίου 1. Μέσα στα επόμενα 10 χρόνια, μόνο το 15% περίπου θα αναπτύξει αγγειακές ή καρδιακές παθολογίες που θα αναπτυχθούν ως αποτέλεσμα της νόσου. Τέτοιοι ασθενείς συχνά αντιμετωπίζονται από γενικούς ιατρούς, αφού δεν υπάρχει λόγος σοβαρής θεραπείας από καρδιολόγο.
Εάν εξακολουθεί να υπάρχει ένας μικρός κίνδυνος, οι ασθενείς πρέπει να προσπαθήσουν να αλλάξουν σημαντικά τον τρόπο ζωής τους στο εγγύς μέλλον (όχι περισσότερο από 6 μήνες). Μπορεί να παρακολουθείται από γιατρό για αρκετή ώρα ακόμη, εάν η δυναμική είναι θετική. Εάν μια τέτοια θεραπεία δεν φέρει αποτελέσματα και δεν μπορεί να επιτευχθεί μείωση της αρτηριακής πίεσης, οι γιατροί μπορεί να συστήσουν αλλαγή στην τακτική θεραπείας, η οποία θα συνεπάγεται τη συνταγογράφηση φαρμάκων. Ωστόσο, οι γιατροί συχνά επιμένουν να ακολουθούν έναν υγιεινό τρόπο ζωής, επειδή μια τέτοια θεραπεία δεν θα έχει αρνητικές συνέπειες.
Μεσαίο
Αυτή η ομάδα περιλαμβάνει ασθενείς με υπέρταση τόσο του δεύτερου όσο και του πρώτου τύπου. Η αρτηριακή τους πίεση συνήθως δεν ξεπερνά τα 179/110 mm. Hg Art. Ένας ασθενής αυτής της κατηγορίας μπορεί να έχει 1-2 παράγοντες κινδύνου:
- κληρονομικότητα,
- το κάπνισμα,
- παχυσαρκία,
- μικρή σωματική δραστηριότητα,
- υψηλή χοληστερόλη,
- μειωμένη ανοχή στη γλυκόζη.
Πάνω από 10 χρόνια παρατήρησης, η ανάπτυξη καρδιαγγειακών παθολογιών είναι δυνατή στο 20% των περιπτώσεων. Η τροποποίηση του φυσιολογικού τρόπου ζωής περιλαμβάνεται απαραίτητα στον κατάλογο των μέτρων θεραπείας. Για 3-6 μήνες, μπορεί να μην συνταγογραφούνται φάρμακα για να δώσουν στον ασθενή την ευκαιρία να ομαλοποιήσει την κατάστασή του μέσω αλλαγών στη ζωή του.
Ψηλά
Οι ασθενείς με μορφές υπέρτασης 1 και 2 θα πρέπει επίσης να περιλαμβάνονται στην ομάδα κινδύνου με υψηλή πιθανότητα ανίχνευσης επιπλοκών, αλλά εάν έχουν ήδη αρκετούς προδιαθεσικούς παράγοντες που περιγράφονται παραπάνω. Περιλαμβάνουν επίσης οποιαδήποτε βλάβη στα όργανα-στόχους, σακχαρώδη διαβήτη, αλλαγές στα αγγεία του αμφιβληστροειδούς, υψηλά επίπεδα κρεατινίνης και αθηροσκλήρωση.
Μπορεί να μην υπάρχουν παράγοντες κινδύνου, αλλά σε αυτή την ομάδα ασθενών ανήκει και ένας ασθενής με αρτηριακή υπέρταση σταδίου 3. Όλες ήδη παρακολουθούνται από καρδιολόγο, αφού η υπέρταση είναι κυρίως μακροχρόνια. Η πιθανότητα επιπλοκών φτάνει το 30%. Οι αλλαγές στον τρόπο ζωής μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως επικουρική στρατηγική, αλλά το κύριο μέρος της θεραπείας είναι η φαρμακευτική αγωγή. Η επιλογή των φαρμάκων πρέπει να πραγματοποιείται σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Στη συνέχεια θα μιλήσουμε για μια σοβαρή διάγνωση: στάδιο 3 υπέρταση, κίνδυνος 4.
Πολύ ψηλός
Οι ασθενείς με τον υψηλότερο κίνδυνο επιπλοκών στη λειτουργία της καρδιάς και των αιμοφόρων αγγείων είναι μια ομάδα ασθενών με υπέρταση σταδίου 3 ή στα στάδια 1 και 2 εάν οι τελευταίοι έχουν διαταραχές στα όργανα-στόχους. Αυτή η ομάδα είναι από τις μικρότερες. Η κύρια θεραπεία πραγματοποιείται σε νοσοκομείο. Η φαρμακευτική θεραπεία πραγματοποιείται ενεργά και συχνά περιλαμβάνει διάφορες ομάδες φαρμάκων.
Η πιθανότητα εμφάνισης επιπλοκών είναι μεγαλύτερη από 30%.